ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Ο Μετα-άνθρωπος αποτελεί την έννοια γύρω από την οποία δομείται η σύγχρονη ανθρώπινη υπόσταση στον 21ο αιώνα. Η μακροχρόνια εξέλιξή του, που σήμερα φτάνει στο αποκορύφωμά της, αντικατοπτρίζει τη στενή σχέση του ανθρώπου με τα εργαλεία και την τεχνολογία. Στις μέρες μας, λόγω της εντατικοποιημένης ροής της πληροφορίας και της ανάπτυξης ποικίλων τεχνολογικών συστημάτων που την ενσωματώνουν, παρατηρείται μια όλο και πιο οργανική εισροή της τεχνολογίας στη φυσική διάσταση της καθημερινότητας. Σε δεύτερο επίπεδο, ο άνθρωπος όντας άρρηκτα συνδεδεμένος με μη-ανθρώπινα παραδείγματα (αντικείμενα, εργαλεία, τεχνολογία κ.λπ.) έχει εισέλθει σε μια κατάσταση όπου η σχέση μεταξύ των δύο μπορεί να περιγραφεί ως «ενσωμάτωση». Παρατηρείται λοιπόν, ότι η συγχώνευση της πληροφορίας με την ύλη παρέχει μια ουσιαστική διαμεσολάβηση μεταξύ ανθρώπινου και μη-ανθρώπινου.
Αδιαμφισβήτητα, ζούμε σε έναν κόσμο τόσο ενεργητικό όσο και δυναμικό. Ωστόσο, στην αρχιτεκτονική του σήμερα, η σχέση μεταξύ ανθρώπου και χώρου παραμένει συχνά στατική, ντετερμινιστική και αναλογική, περιοριζόμενη σε προβλέψιμες αλληλεπιδράσεις που αντιμετωπίζουν τον χρήστη ως μια γενικευμένη είσοδο παρά ως ενεργό και αισθητηριακό υποκείμενο. Παρ' όλα αυτά, με τις ραγδαίες εξελίξεις και τάσεις στις υπολογιστικές τεχνολογίες, υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να ανατραπούν τα συμβατικά κατασκευασμένα τοπία της αρχιτεκτονικής και να μετατραπούν σε ανταποκρινόμενα, διαμεσολαβημένα περιβάλλοντα.
Η παρούσα ερευνητική εργασία εισάγει την ιδέα του Hyperware –μιας ενδο-δραστικής χωρικής διεπαφής που δρα σε πραγματικό χρόνο για τη διαμεσολάβηση μεταξύ ανθρώπου και περιβάλλοντος. Κεντρική ιδέα αποτελεί η ανάπτυξη ευφυών αρχιτεκτονικών μελών που ενσωματώνονται είτε άμεσα, είτε έμμεσα στον χρήστη και τον χώρο, λειτουργώντας ως μέσα που επαναπροσδιορίζουν τη σχέση του με το περιβάλλον. Μέσα από αυτή τη διαδικασία, ο χρήστης είναι ικανός να αλληλεπιδρά με ποικίλα στοιχεία που αναδύονται, διαμορφώνοντας μια επαυξημένη χωρική εμπειρία. Σε επόμενο στάδιο κρίνεται σημαντική η χαρτογράφηση των εργαλείων που μπορούν να αξιοποιηθούν και να συνδυαστούν για τη συγκρότηση αρχιτεκτονικών διεπαφών, ικανών να ενισχύσουν τη χωρική εμπειρία. Σε αυτή τη διαδικασία, σημαντικό είναι να ληφθεί υπόψιν ότι το ανθρώπινο σώμα και ο χώρος συνιστούν κρίσιμα μέσα επικοινωνίας, γι’ αυτό και παραδείγματα όπως η τεχνητή νοημοσύνη και τα ενσωματωμένα υπολογιστικά συστήματα διαμορφώνουν τη βάση για την ανάδυση αρχιτεκτονικών διεπαφών που λειτουργούν ως ενδιάμεσα οργανικά σώματα, ικανά να αισθάνονται, να επεξεργάζονται και να αντιδρούν.
Η μελέτη, θέτοντας ως κεντρικό ερώτημα το πώς μπορεί να αναπτυχθεί ένα «ανοιχτό» μεθοδολογικό πλαίσιο σχεδιασμού για τη συγκρότηση των αρχιτεκτονικών διεπαφών Hyperware, διερευνά την ενσωμάτωση υπολογιστικών μοντέλων, αρχών μορφογένεσης και βιολογικών συστημάτων στην αρχιτεκτονική. Μέσα από αυτή τη διερεύνηση αναδεικνύεται η δυνατότητα συγκρότησης περιβαλλόντων–μεσολαβητών που ανταποκρίνονται ενεργά στον χρήστη και στις μεταβαλλόμενες εξωτερικές συνθήκες, διαμορφώνοντας έναν νέο τύπο αλληλεπίδρασης μεταξύ ανθρώπου, χώρου και δομημένου περιβάλλοντος. Αυτή η προσέγγιση υποδηλώνει αλλαγή παραδείγματος στην επικρατούσα αντίληψη περί αρχιτεκτονικών δομών και χάραξη μιας κατεύθυνσης όπου αυτές μπορούν να ιδωθούν ως οργανικές, ζωντανές οντότητες.
