Φοιτήτρια: Αλεξοπούλου Ειρήνη
Επιβλέποντες: Γιαννίσης Δημήτρης, Κουρός Πάνος
Σχολή: Πανεπιστήμιο Πατρών
Ημερομηνία: Φεβρουάριος 2026
ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Η παρούσα ερευνητική
εργασία εξετάζει το μπαλκόνι ως
αρχιτεκτονικό, εννοιολογικό και πολιτικό
χώρο, εστιάζοντας στη δυναμική του ως
ενδιάμεσου πεδίου μεταξύ ιδιωτικής και
δημόσιας σφαίρας. Αρχικά, το μπαλκόνι
προσδιορίζεται ετυμολογικά, αρχιτεκτονικά
και κατασκευαστικά, εντοπίζεται ιστορικά,
ενώ αναλύεται η εννοιολογική του
διάσταση, εμμένοντας σε έννοιες όπως
αυτές του ενδιάμεσου, οριακού και
«τρίτου» χώρου.
Στη συνέχεια, διερευνάται η μακροπολιτική λειτουργία του μπαλκονιού ως σκηνής άσκησης εξουσίας, προπαγάνδας και συλλογικού συναισθήματος, μέσα από ιστορικά παραδείγματα πολιτικών ηγετών του 20ου αιώνα. Αναλύεται ως χωρικός και τεχνολογικός μηχανισμός, όπου ο πολιτικός λόγος δεν αρθρώνεται μόνο λεκτικά, αλλά συγκροτείται μέσα από οπτικές, ηχητικές και σωματικές επιτελέσεις στον δημόσιο χώρο. Παράλληλα, αναδεικνύεται η κατάρρευση του μπαλκονιού ως μηχανισμού πολιτικής εμφάνισης. Η ανάλυση της μακροπολιτικής ολοκληρώνεται, μέσα από τη θεατρική ανάγνωση του έργου Το Μπαλκόνι του Ζαν Ζενέ, το οποίο συμβάλλει στην κατανόηση του ως μηχανισμού πολιτικής εμφάνισης και επιτελεστικότητας.
Τέλος,
η έρευνα στρέφεται στην μικροπολιτική
διάσταση του μπαλκονιού στον σύγχρονο
αστικό ιστό, εξετάζοντας καλλιτεχνικές
πρακτικές και καθημερινές χειρονομίες
πολιτικής έκφρασης. Σε αντιδιαστολή με
τη μακροπολιτική χρήση του, το μπαλκόνι
στη μικροπολιτική του διάσταση
ενεργοποιείται άλλοτε μέσω πράξης,
επιτέλεσης ή απλής παρουσίας στον χώρο
ή ανάρτησης πολιτικών πανό και σημαιών.
Έτσι, εισέρχεται δυναμικά στη δημόσια
σφαίρα, με πολιτικό πάντα πρόσημο. Το
μπαλκόνι εν τέλει, αναδεικνύεται ως
δυνητικός χώρος δημόσιου διαλόγου,
αντίστασης και συμμετοχής, ιδιαίτερα
σημαντικός για τη σύγχρονη κοινωνία
και τα αστικά κέντρα, καθώς ο δημόσιος
χώρος συνεχώς βάλλεται και περιορίζεται.
