%20(1).jpg)
ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Η παρούσα εργασία διερευνά τη δυναμική σχέση ανάμεσα στον αρχιτεκτονικό σχεδιασμό και την καθημερινή πρακτική των ενοίκων. Μέσα από τη φιλοσοφική οπτική του Τζόρτζιο Αγκάμπεν, τα «ίχνη ζωής» (υλικές τροποποιήσεις, επαναπροσδιορισμοί χρήσης κλπ) στον χώρο της κατοικίας ερμηνεύονται ως πράξεις βεβήλωσης του «ιερού» αρχικού αρχιτεκτονικού σχεδιασμού και απενεργοποίησης της προκαθορισμένης λειτουργίας του.
Η έρευνα βασίζεται σε συγκριτική ποιοτική ανάλυση πέντε (5) περιπτώσεων κατοικιών στην Αθήνα. Η μεθοδολογία περιλαμβάνει μία εθνογραφική μελέτη, με ημι-δομημένες συνεντεύξεις, παρατηρήσεις in situ και οπτική τεκμηρίωση, προκειμένου να καταγραφεί η ζωντανή πραγματικότητα της χρήσης του χώρου. Η ανάλυση αποκαλύπτει πώς αυτές οι πρακτικές αποτελούν κριτική απάντηση σε ζητήματα όπως η διαπραγμάτευση της ιδιωτικότητας, η διαχρονικότητα του κτιριακού αποθέματος και οι περιορισμοί του τυποποιημένου σχεδιασμού.
Ως τελικό συμπέρασμα, η εργασία προτείνει ένα πλαίσιο σχεδιαστικών αρχών για μια «προ-απενεργοποιημένη» κατοικία, όπου η ανθρώπινη προσαρμοστικότητα ενσωματώνεται ως θεμελιώδης παράμετρος. Στόχος είναι η συμβολή στον επιστημονικό διάλογο για το μέλλον της κατοικίας, προτείνοντας ευέλικτα αρχιτεκτονικά πλαίσια που νομιμοποιούν και ενθαρρύνουν τη δημιουργική επαναχρησιμοποίηση του χώρου.
Λέξεις Κλειδιά
Βεβήλωση, Απενεργοποίηση, Ίχνη Ζωής, Κατοικία, Αρχιτεκτονικός Σχεδιασμός, Προσαρμοστικότητα
