ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Η ερευνητική εργασία εξετάζει τον ρόλο των τοπόσημων (landmarks) στα εικονικά περιβάλλοντα των βιντεοπαιχνιδιών και τον τρόπο με τον οποίο συμβάλλουν στη χωρική εξοικείωση, τη νοητική χαρτογράφηση, την αφήγηση και τη συναισθηματική εμπλοκή του παίκτη. Συνδέοντας θεωρίες αστικής αντίληψης και «απεικονιστικότητας» (Kevin Lynch, 1960, Η Εικόνα της Πόλης), αναδεικνύεται πώς οι εικονικές πόλεις λειτουργούν ως «κατοικήσιμοι» κόσμοι, όπου η αρχιτεκτονική δεν αποτελεί απλό σκηνικό αλλά ενεργό μηχανισμό προσανατολισμού και νοηματοδότησης.
Για την ανάλυση των εικονικών πόλεων υιοθετείται τριμερές πλαίσιο, βασισμένο στην τυπολογία του Κωνσταντίνου Δημόπουλου στο Virtual Cities (2020): φανταστικές πόλεις, οικείες πόλεις και μελλοντικές πόλεις. Το πλαίσιο αυτό επιτρέπει τη συγκριτική μελέτη τριών χαρακτηριστικών παραδειγμάτων: The Witcher 3: Wild Hunt (Novigrad), Grand Theft Auto V (Los Santos) και The Last of Us: Part II (Seattle).
