Η παρούσα εργασία διερευνά τη σύγχρονη κατοικία υπό το πρίσμα της κοινωνικής επιτάχυνσης και της εφημερότητας που χαρακτηρίζουν τους σημερινούς τρόπους ζωής. Σε ένα περιβάλλον διαρκούς μεταβολής, όπου οι ταυτότητες, οι κοινωνικές δομές και οι μορφές κατοίκησης αναδιαμορφώνονται συνεχώς, η κατοικία εξακολουθεί να σχεδιάζεται κυρίως ως ένα στατικό και προκαθορισμένο χωρικό αντικείμενο. Η ασυμβατότητα αυτή οδηγεί στην κρίση της σύγχρονης κατοικίας, καθώς αποδυναμώνονται βασικές της αρχές, όπως η σχέση του χώρου με το βίωμα του χρήστη.
Η έρευνα εστιάζει στον ρόλο του ευέλικτου αρχιτεκτονικού σχεδιασμού ως εναλλακτικού πλαισίου που δύναται να ανταποκριθεί στις ανάγκες εφήμερων και μεταβαλλόμενων χρηστών. Μέσα από τη θεωρητική προσέγγιση της ευελιξίας, με κεντρική αναφορά στη θεωρία του John Habraken της διάκρισης Support & Infill, σε συνδυασμό με τις οκτώ βασικές τακτικές ευελιξίας όπως τις προτείνει η Gharavi Alkhansari, εξετάζοντας πώς η κατοικία μπορεί να αντιμετωπιστεί ως ένα ανοιχτό και εξελικτικό σύστημα, ικανό να ενσωματώνει τη διάσταση του χρόνου.
Παράλληλα, η ανάλυση επιλεγμένων αρχιτεκτονικών παραδειγμάτων αναδεικνύει τον τρόπο με τον οποίο το θεωρητικό πλαίσιο της ευελιξίας μεταφράζεται σε συγκεκριμένες χωρικές στρατηγικές, επιτρέποντας τη σταδιακή μεταβολή, την προσαρμογή και τη συμμετοχή του κατοίκου στη διαμόρφωση του χώρου του. Τα ευρήματα της έρευνας καταδεικνύουν ότι ο ευέλικτος σχεδιασμός δεν αποτελεί απλώς τεχνική λύση, αλλά ουσιαστικό μέσο επαναπροσδιορισμού της κατοικίας ως τόπου νοηματοδότησης, ικανού να αντανακλά τον δυναμικό και μεταβαλλόμενο χαρακτήρα της σύγχρονης ανθρώπινης εμπειρίας, επιτρέποντας τη διαμόρφωση χώρων ταυτότητας ακόμη και μέσα σε συνθήκες αστάθειας, εφημερότητας και κοινωνικών μεταβολών, επανεγκαθιδρύοντας έτσι το αίσθημα του «οίκου».
